midonam ka in matno hatman mekhoni parvinam

man toro az yad nabordam va  namibaram

 bahat eman daram

dosat daram namekham mozaham zandagit basham

 to ageh mekhsti javab telphonamo midadi

parvinam   

delam vaseh khandehat tangshodeh

 vaseh saday masomanayeh ghazal

 dos darm bazam bahat harfbazanam

parvin  man hamesheh ba yadat hastam

bazam barat minavisam montzr bash   gholi ka dadeh boodam anjamashmidam      dastano vasat minavisam

ghorbanet   ali

چقدر تنها ماندم.!....... براي بوييدن يك گل براي شنيدن يك صدا و براي خواندن يك شعر چقدر تنها ماندم !......... براي غرق شدن در يك نگاه براي يافتن آرامش يك نوازش و براي سوختن در شعله عشق چقدر تنها ماندم

دلم واست خيلي تنگ شده پروينم  به عشق تو زندگي مي كنم

 چیست در همهمه ی دلکش برگ؟ 

 چیست در بازی آن ابر سپید، 

 روی این آبی آرام بلند،

 که تو را می برد اینگونه به ژرفای خیال؟  

 چیست در خلوت خاموش کبوتر ها؟ 

 چیست در کوشش بی حاصل موج؟ 

 چیست در خنده جام؟ 

 که تو چندین ساعت

 مات و مبهوت به آن می نگری؟

 نه به ابر، نه به آب، نه به برگ، 

 نه به این آبی آرام بلند،

 نه به این آتش خاموش که لغزیده به جام،  

 نه به این خلوت خاموش کبوترها؛

 من به این جمله نمی اندیشم!

 من مناجات درختان را هنگام سحر،

 رقص عطر گل یخ را با باد،

 نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه،

 صحبت چلچله ها را با صبح،

 نبض پاینده هستی را، در گندم زار،

 گردش رنگ و طراوت را در گونه گل،

 همه را می شنوم، می بینم!

 من به این جمله نمی اندیشم!

 به تو می اندیشم!

 ای سراپا همه خوبی،

 تک و تنها به تو می اندیشم!

 همه وقت، همه جا،

 من به هر حال که باشم به تو می اندیشم!

 تو بدان این را تنها تو بدان، تو بیا،

تو بمان با من تنها تو بمان.

 جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب!

 من فدای تو، به جای همه گل ها تو بخند!  

 اینک این من که به پای تو در افتادم باز.

 ریسمانی کن از آن موی دراز،

 تو بگیر!  تو ببند! تو بخواه!

 پاسخ چلچله ها را تو بگو.

 قصه ی ابر هوا را تو بخوان!

 تو بمان با من، تنها تو بمان!

 در دل ساغر هستی تو بجوش!

من، همین یک نفس از شعله جانم باقیست،

 آخرین جرعه این جان تهی را تو بنوش

سلام

آن که مست آمد ودستي به دل ما زد و رفت در اين خانه ندانم به چه سودا زد و رفت خواست تنهايي ما را به رخ ما بکشد تنه اي بر در اين خانه ي تنها زد و رفت

امشب خيلي خوشحالم واسه همين نوشتن اين وبلاگ رو شروع كردم

اين وبلاگ رو تقدديم مي كنم به بهترين  اونكه خوشه هاي زندگيش مثل تنهايي من تنهاست

   به قول خودش  امشب يه حسي دارم كه دوس دارم بقلت كنم

شايد يه روزي اين كارو كرديم پروينم

به اميد اون روز و اينكه جوابمو بدي