سياسي اجتماعي ورزشي ادبي فرهنگي خبري

وقتآن رسیده است که از زنان دعوت کنیم که "در کمال اطمينان و کفايت در ميدانوسيع قانون گذاری و سياست وارد شوند" و مشارکت کامل و مساوی خود در امورجهانی را مستقيماً به محو جنگ و جدال پيوند دهند.  حمايت منطقی که ايناحساس مبتنی به آن است, پندارهء مکمّليت و وابستگی متقابل بين زنان ومردان است.  در حالی که نمونهء اوّليّهء پندارهء زنان به عنوان پرورشدهندگان و عاشقان صلح سالها مورد بحث قرار دارد, زنان بر اين پنداره تأکيدکرده،اند که آنها با استناد به تفاوت در اجتماعی،کردن , سالهای طولانیزنان به عنوان فعالان در سطح عامّه مردم و مراقبين دلسوز از خانواده وآگاهی از مسائل جنسيت, چشم،اندازهای مختلفی را در مذاکرات صلح وارد خواهندساخت.  تازه همين اواخر بودکه مشارکت،های مختلف زنان به عنوان وسيلهاحتمالی برای بازسازی جوامعی که بعد از جنگ به ظهور می،رسند تصديق شده, واين نکته مشهود و معلوم گرديده اين رويکردها را نمی،توان به عنوان "کاراضافه اختياری" در جهان نديده گرفت.  تجربهء سازمانهای غير دولتی در سطحعامّهء ناس و کار با زنان از تعداد انبوهی از کشورها مثالهای زير را فراهمآورد:

حتّیدر بدترين وخطرناک ترين شرايط, زنان, با برقرار ارتباط با آن سوی اختلافمربوط به منازعه برای يافتن راه حلّ و زمينهء مشترک, شهامت و رهبری خود رابه عنوان حلاّل مشکلات و مؤسّسين صلح نشان داده،اند.  در آفريقای جنوبی,زنان از کلّيّه قسمت،های جامعه برای مبارزه با جدايی نژادی با هم متّحدشدند.  در آمريکای لاتين, مادران, همسران و خواهران جرأت به خرج دادند کهدر مورد منسوبين "ناپديد شدهء" خود حکومتِ نظاميان را مورد پرسش قراردهند.  در مالی و ليبريا, زنان هم،داستان شدند تا تقاضای خلع سلاحنمايند.  در فيليپين, زنان از خطوط قومی بين خود گذشتند و در پارلمان برایبازسازی جوامع خود مشغول کارند.  در بوسنی, ائتلاف زنان در تلاش است صداینفوسی را که بيش از همه از جنگ لطمه ديده اند به ميز مذاکرات صلح برساند. در سودان, زنان از هر دو سوی, راه،های جديدی را برای مذاکرات صلحگشوده،اند.  در خاورميانه, زنان اسرائيلی و فلسطينی سالها است که در سطحعامّه ناس نه تنها برای ايجاد اعماد لازم برای صلح پايدار, بلکه برایهشدار دادن نسبت به خطرات مستثنی کردن کلّيّه بخش،های جامعه, از جملهجامعهء مدنی، از اجرای فرايند صلح, مشغول فعاليت بوده،اند.]

بااين همه, مشارکت،های زنان به عامّهء مردم و سازمان،های مدنی محدود بودهاست.  کوفی عنان, دبير کلّ سازمان ملل متّحد اظهار داشته است که زنان"حضور زنان در سطح تصميم،گيری, از موارد جلوگيری از منازعات گرفته تا حلّو فصل منازعات و ائتلاف بعد از منازعات, بی،اندازه اندک است." در بوسنی,اگرچه زنان به نحوی فعّال با مراقبت از سربازان و نيز مسئولين عمده واوّليه کسب در آمد برای خانواده،هايشان از مساعی جنگی حمايت کردند, امّاوقتی که فرايند صلح در سال 1995 شروع شد, آنها مستثنی شدند, زيرا درکچندانی در مورد رزم،آرايی سياسی نداشتند.